به نظر تو فاصلۀ بین من تا نوشته هام چقدره ؟

فکرمی کنی فاصلش خیلی زیاده ؟

یا شاید فکر می کنی ...

اسام می گه ( یا به قول امروزیا استادم می گه ) هشت هزار سال نوری

ولی شما جدی نگیرید

چون بعدش می زنه زیر خنده و می گه " بازم می بینم که داره بهت بر می خوره "

باشه ، اصلأ بی خیال

بگذریم ...

من تنها 5 دقیقه ازقطار 5:30 جا مانده ام

و همچنان منتظرم ...

قطار را به اسم کوچکش صدا زدم ، دوان ،  دوان

اما نشنید و رفت ...

آخر حرفهای زیادی برای گفتن داشتم .

اما باور کن مدت هاست که از این ایستگاه دیگر هیچ قطاری عبور نمی کند

چه با سوت ، چه بی سوت

و ریل ها دیگر قانون موازی بودنشان را از یاد برده اند

و هر روز ، دورتر و دورتر ، دورتر می شوند .

و شاید گفت :

دلتنگ ترو دلتنگ ترو ، دلتنگ ...

اما تو تنها مرا بنگر ، که دیگر خسته شده ام

خستۀ ، خسته

از همه چیز و از همه کس

حتی تو ...

اما نمی دانم چرا امشب احساس می کنم بیش از اندازه زیبا شده ام

پس لطفأ مرا به اسم کوچکم صدا کن

و اعتراف کن که چقدر امشب چشمانم زیباست

همین و دیگر هیچ ...

پی نوشت 1 :

شاید آن روز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درده ، گل و یاس نداشت.

باید این جور نوشت : چه شقایق باشی ، چه گل پیچک و یاس

" زندگی اجبار است ..."

پی نوشت 2 :

پی نوشت 3 :   

یلدا پیشاپش مبارک ...    

من در این کویرسوخته که در آن جز فریب سراب نیست گرفتار آمده ام

و روح بی تاب من از این 

عطش های ملتسب رها نمی گردد و راه خانۀ خویش را گم کرده ام ...

من ناخواسته در اینجا زندانیم

و بر حسب اتفاق نامم انسان است.

باز هم آمده ام تا سفری به خیال خود داشته باشم ...

خیال من مسیر زیادیست که زندگیم را در بیست و پنج سالگی به دوش می کشد ، بی هدف

برای کوله ای که بارش را شکسته باشد

و راه می روم ...

پیش رویم تا چشم کار می کند بیابان است و زیر پایم شنهایی که مرا می بلعند و نمادیست از

کسانی که آمدنم را سالهاست و جب به وجب اندازه می گیرند و آن را به ثبت می رسانند بر

روی پوست هایی که مار ها انداخته اند .

گرمای هوا تلاش مصرانۀ خود را برای تسخیر تمام و جودم به کار گرفته ، اما نه انگار سوی

سردی مرا نیز هموار می کند و کسی دارد آرام آرام فضا را رو به خاموشی می کشد و حکم

را به ستاره می دهد نه به خورشید .

برای لحظه ای خیره می شوم به خورشیدکه بعد از یک روز نفس گیرمی میرد در بستر افق ،

نگاهم را به ضریحش می بندم تا غروب نگردد ، و او دستانش را در آخرین لحظه تکان می

دهد و من تنها می گریم ، و لحظه ای بعد تو را می اندیشم که می گفتی غروب خورشید را

خیلی دوست داری .

همچنان به مسیر خود ادامه می دهم ، کاکتوس ها تنها نشانه هائیست که می شناسم ، اما من

کاکتوسی نکاشته ام و بدون هیچ نشانه ای پیش می روم و زمزمه می کنم زیر لب باران را و

یادش را ...

در اطرافم کسی نیست و هر چه نگاه می کنم صدائی نمی شنوم ، آخر صدائی نیست و فضا

دیگر خالی شده و ذهن من خسته تر از همیشه تنهائیش را به پرواز در آورده .

و می بینم از فراز این آسمان کویری جای پای او را ، آری من بی گمان نشانه ای می بینم ، و

فریادهایی را که از زمین به ناگاه بر می خیزد و انگار کسی دارد استخوان هایش را آب می

گیرد ترس تمام وجود آفت زده ام را فرا می خواند و من تشنگیم را در گلو حبس می کنم ،

سکوت اقتداررا می شکند برای فریاد و من نیز سقوطم را لحظه به لحظه به خاطرمی سپارم

، آخر او می گفت پرنده مردنیست ،اما انگار کسی عکس می گیرد تا زمان را یادداشت کرده

باشد .

امشب تنها شبی ست که از کویر بدم می آید و شنهایش را به یادگار نخواهم برد ، او دیگر

مرا نخواهدآرام کرد و من تنهائیم را به و حشتناک ترین شکل ممکن بر روی او بالا خواهم

آورد ، آخرعظمتش آنقدر عظیم است که نمی توان آن را بالا نیاورد .

در این وادی گسترده از شعله نور هم سراغی نیست و زمین همچنان تاریک است و برج

آسمان آذ ین شده از پولک های شیشه ای ، اما من دستم به آسمان نمی رسد .

باد دیگربه آرامی هرچه تمام تر در گور شب به خواب فرو رفته و ناپیداست و پیدا نیست ، و

من نفسهایم را آرام فرو می کشم و فکر می کنم که راهم را کسی دیگر می پیماید .

من دیگر چیزی نمی بینم ، چشمانم راباز می کنم ولی انگار گوشهایم هنوز به گفتار کمی

نزدیک است .

تو باز هم حواس مرا پرت کرده ای به نقطه ای دورتر از همیشه ، فراتر از ذهن تمام آدم

های این سیاره ، ومن سلکم را گم خواهم کرد و دیگر ردپائی نمی بینم و دور تا دورم دیگر

صدائی نیست ،

همه در خوابند و من صدائی  نمی شنوم ، آخر صدائی نیست .

ولی احساس می کنم عکاس همچنان دارد خیالم را سرک می کشد و من تنها  یک قدم با او

فاصله دارم ، او می خواهد بجای عکس خودش در درون خیالم پا گذارد و من آهسته به او

نزدیک می شوم و تنها سکوت ...

او تمام وجودش را بر روی دیوار جا می گذارد و من تنها به خدا نیاز دارم  . 

دیروز با تو بودم ،

دیروز ناگهان رفت...

می خواهم بسرایم برای تو ، تویی که ساکن شهر قصه ام هستی ، و می شود گفت تنها

عابر آن .

می شنوی آوازم را هر روز صبح ، از صدای کلاغ هایی که قار قار می کنند .و

نفرین می شوند از دست آدمهای کوچه و خیابان .

و می نویسی واژه هایی را که باید نابینا بود تا بشود آن را خواند ،

شاعری ، از جنس کسانی که دوستشان دارم و به زیبایی کلمات را که همچون پازل

بهم ریخته ای در کف ذهنت هست جمع می کنی و کنار هم می چینی .

این را هم من می گویم ، چون عقیده دارم شعرها بوده اند و چون معما یی در اشکال

تو تکه هایشان را کنار هم می چینی و آنها را می سازی .

و تو این را قبول نداری و می خندی و خنده هایت هست که …

گاهی دستت را دراز می کنی رو به آسمان و ابر درخت همسایه دیوار به دیوارمان را

می دزدی ، و آنقدر بهم می زنی که می غرد ، و تو ول کنش نیستی و همچنان

برتکرارهایت ادامه می دهی تا اشکش را بیرون بیاوری .

"" امسال تنها سالیست که دیگر او نیست ""

چون عاشق بارانی ، و این را زمانی احساس کردم که تو را ناخواسته در بسترش به

نظاره نشسته بودم"در خواب "

آنقدر تحت تأثیر عشق یک زمینی به آسمانی قرار گرفته بودم که نا خواسته من هم 

شاعر شدم .

می دانی شاید ناراحت شوی ولی یاد روزی افتاده ام که گفتی استعداد شاعر شدن

نداری و چنان ناراحت شدم که دست و پایم به زمین بند شد و چنان گره خورد که

دیگر باز شدنش را محال می دانستم ، آخر تو گفته بودی .

آن روز با نفرت تمام شخصیت های رویاهایم را پاره کردم و لحظه ای به آن

فکرنکردم که روزی با چه عشق و علاقه ای سهراب و شاملو ونیما را بر روی دیوار

تنهاییم نصب کردم تا نگویم تنهایم .

خدا پدر ماه بانو را بیامورزد که دستش گره گشا بود ، ولی چه حیف چند سالی هست

که دیگر خبری از او به دستم نرسیده ، درختان سیب هم طفلی ها از دوریش تاب

نیاوردند و در انتظارش سکته کردند .

من هر لحظه منتظرم :

به پایان رسید و تو قبول کردی که لحظه ای را با من قدم بزنی آن هم در زیر آسمان

بی باران این روزهای پاییزی

خیابان ارم را خیلی دوست دارم ، کنار باغ ارم تنها مسیریست که می توانم حرفهایم

را خالی کنم در صورتی که گوشهایت گنجایش بسته های 12 تایی حرفهایم را داشته

باشد .

طبق معمول دست و پایم را گم کرده ام و صدای حرکت رفت و برگشت یو یو یی را

می شنوم که از دست کودکی به داخل سرم افتاده .اما من کودکی نمی بینم .

رطوبت بدنم را حس می کنم که هر لحظه بیشتر می شود و خدا خدا می کنم تا بیا آ

غارم ، ولی ذهنم بهم ریخته تر از آن چیزیست که حتی فکرش را می کردم .

و یکدفعه بدون هیچ فکری به چیزی که می خواهم بر زبان بیاورم ، می گویم :

راستی چشمهای آبیت و موهای طلائیت را خیلی دوست دارم و این را همیشه گفته ام

و تو تنها می خندی و همه را متوجه خودت می کنی از عابرین گرفته تا حسین آقا

صاحب دکه روزنامه فروشی جلو درب باغ .

و ساعت را نگاه می کنم که پایان با هم بودنمان را به من نشان می دهد ، و تو بدون

گوش کردن به حرفهای من از من خداحافظی می کنی و می روی تا محو شوی .

و من به این نتیجه می رسم که هنوز باید منتظر بمانم بدون اینکه کمی به سکته کردن

فکر کنم .

راستی یادم رفته بود که چقدر از خیابان ارم متنفرم .و از نگاه عابرانش بیزار .

تاکسی :

دربست تا زندان .

در مسیر راه مرور می کنم حرفهایی را که هیچ گاه گفته نشد ، شعری که در بسترش

جان داد و شخصیت هایی را که با حرف او پاره شدند .