SPRING,SUMMER ,AUTUMN,WINTER ,AND SPRING

و کسی گفت که یکسال دیگر گذشت ...

pianistsky — Thu, 24 Jul 2008 07:44:18 GMT

من بدهکارم

به کسانی که صمیمانه ز من پرسیدند

معذرت می خواهم چندم مرداد است ؟

و نگفتم

چونکه مرداد

گور عشق ، روز میلاد تن من بوده است .

عکس دو نفره من و بابا ...

pianistsky — Fri, 21 Mar 2008 11:20:18 GMT

لایه ای از پوستم را برداشته ام

تا بیبینی کرم های تنم

به جای سرودن

فریاد سرداده اند ...

مثل هر پنج شنبه می روم به دیدن کسی که مرا می خواند برای خواندن حمد و سوره ای ...

کمی سکوت ... کمی حرف ....

از میان تمام لحظه هایی که سرودی یکی را ناخواسته برگزیدم و خواندم و رسیدم به آن دمی که

ناخنم از گریه بر سه تار نشست ... شکست...

می دانم که باز هم از چهره ام ، لهجه ام ، کلامم خواهی خواند تمام روزهایی را که سپری

کردم بی تو ، تمام روزهایی را که آمدم و خواندم و رفتم و رفتن و آمدن حرف نو و تازه ای

نیست بین ما که بخواهم آن را بشکافم .

تنها کلمه است مثل بهار ، تابستان ، پاییز ، زمستان و دوباره بهار ...

حرف از بهار شد ، اما بهار هم بهار سالهای با هم بودنمان نیست ، نمی دانم ... شاید هم من این

طور تصورش می کنم ...

اما نه ، خودت هم که نگاه کنی می بینی همان است که من می گویم به راستی که بهار دیگر

بهار نیست چه برسد به این که بخواهی با شکوفه های گیلاسش هم عکس یادگاری بیندازی...

امروز آمدم تا بگویم که دیگر کم آورده ام آن هم در برابر روزهای کشدار این زمانه ،

می خواهم حرف بزنم " با این که می دانم حرف های دلم تمام شدنی نیست " اما تا لب می گشایم

خون است که بجای حرف با لا می آورم ...

حتمأ می خواهی بگویی قرارمان این بود که برایم حرف بزنی ، اما پدر من ... عزیز من ...

حرف دلم همین هاست که بالا می آورم نه کلمه ها و واژه ها ...

می بینی درد های مرا از هر کجا که شروع کنی می رسی به نرسیدن ، به این زمانه که انگار

هیچ و قت حرف دلم را نمی فهمد ، من در برابرش هی کم می آورم و او هم چنان در حرکت

است و من را به دنبال خود می کشد .

من خسته ام ، پس چرا خوابم نمی برد یا کسی مرا نمی خواباند ...

درد می کشم اما درد من درد سرمای دست دخترک کبریت فروش نیست ، درد من روزهای

تکراریست ، رفتن های بیهوده ، لبخند های مصنوعی انسانها ، ازدحام ماشین ها ، و از همه

مهمتر تنهایی من و عزیز در نبود تو .

چقدر دلم برای روزهای با هم بودنمان تنگ شده است...

برای رفاقتمان...

برای روزهایی که پسر یکدانه ات را در آغوش بوسه باران می کردی و می گفتی " چشم دشمن

کور واسه ی خودت مردی شدی "

بگذار بگویم ...

از روزهایی که به عزیز پول می دادی ومی گفتی هر وقت هر چقدر لازم داشت به او بده و

خودت این کار را نمی کردی که مبادا غرور پسری در برابر پدرش خورد شود ...

و برای روزهای کودکیم که مهربانی های پدری مهربان را با خود داشت ...

اما حالا چه مانده برایم ...

اصلأ هر وقت که خواستم از گذشته مان صحبت کنم هی زدی به شانه ام و گفتی مرد که گریه

نمی کند ، صبر داشته باش ، صبر داشته باش ...

باشد ، باز هم بگذار حرفهایم ناتمام بماند ...

پس بیا حا لا که سال دارد نو می شود در کنا ر هم به یاد روزهای با هم بودنمان کمی خوش

باشیم ...

" پدر عزیزم...

سال نو مبارک...

بر تو...

بر عزیز...

و بر رفاقتمان ..."

راستی می دانی از آخرین عکس دو نفره مان با هم چند سال می گذرد ؟؟؟

نقطه

پایان .../

پی نوشت 1

خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز من

ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

پی نوشت 2

دستی که می رسد به آسمان

همیشه تو را کم می آورد

تنها عطری و خاطره ای دور

گاهی ، فقط گاهی خیال تو را ...

پی نوشت 3

خوابیدی بدون لالایی و قصه

بگیر آسوده بخواب، بیدرد و غصه

دیگه کابوس زمستون نمیبینی

توی خواب گلای حسرت نمیچینی

دیگه خورشید چهرتو نمیسوزونه

جای سیلیهای باد روش نمیمونه

دیگه بیدار نمیشی با نگرونی

یا با تردید که بری یا که بمونی

رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی

قانون جنگل و زیر پا گذاشتی

اینجا قهرن سینهها با مهربونی

تو تو جنگل نمیتونستی بمونی

دلتو بردی با خود یه جای دیگه

اونجا که خدا برات لالایی میگه

میدونم میبینمت یه روز دوباره

توی دنیایی که آدمک نداره ...

پی نوشت 4

هنوز زنده ام

هرچند غمگین

هرچند...

عیدتان مبارک...

پی نوشت 5

آخرينم را آپم رفيق

تا اطلاع ثانوی در خودم خواهم خزيد

می لولم و می جوشم و می بارم

عمری بود برخواهم گشت ...

ايزد را بگوييد دلم را ببيند و نور برش بتاباند
شايد که رها شوم

التماس دعا ...

یا حق .. .

.../

مي رقصم امشب پا به پاي موج دريا ....

pianistsky — Sat, 15 Mar 2008 08:53:18 GMT

باز دریا ... هو هو ... ها ها ... می کند .../

نگفته می دانم که او مرا پس خواهد زد...

باور کن ...

پس بریز! تمام استکان های داغ را

طوری که قل قل دهانم

گوش لحد های شکسته ی

جد مادریم را...

کر کن....

یادش بخیر...

گذشته را می گویم ...

همیشه قلپ ، قلپ ، آب می خوردم به امید آن که روزی دریا شوم...

اما بعد ها از ماهی سیاه کوچکی شنیدم که می گفت...

برای دریا شدن باید غرق شد ...

می شوم ....

حال آمده ام ...

دریا مرا پس نزن....!

..../

می خواستم خراب تو باشم ولی نشد

یک جرعه از شراب تو باشم ولی نشد

از دوردست خاطره پیدا شدی که من

یک عمر در رکاب تو باشم ولی نشد

من از کنار پنجره می خواستم شبی

در آسمان شهاب تو باشم ولی نشد

این جاده را به شوق وصال تو آمدم

تا تشنۀ سراب تو باشم ولی نشد

با واژه های تازه و تر آمدم که من

آهنگ شعر ناب تو باشم ولی نشد

می خواستم که بگذرم از خاک و ذره ای

در پیش دریای تو باشم ولی نشد

پی نوشت 1

وقتی از سفر بر می گردم یه سری سوغاتی واسه دوستای واقعیم می یارم

" شاید ارزش زیادی نداشته باشه واسشون ولی به خودم می گم مهم اینه که بیادشون

بودم "

وقتی سوغاتیایی رو که واسشون آوردم بهشون می دم با تعجب می گن که : مگه

مسافرت بودی ...

می گم : آره ... یهو می پرن وسط حرفم و با ناراحتی می گن : پس چرا بدون

خداحافظی....

در جواب سئوالشون می گم که ....

بعضی آدما که می خوان برن سفر وقت رفتن خداحافظی می کنند و زمانی که از

سفر بر می گردند سوغات هم با خودشون می یارند ...

اما یه دستۀ دیگه از آدما هستند که خداحافظی می کنند ولی سوغات واسه کسی

نمی یارند...

ولی من بدون خداحافظی می رم سفر اما با سوغات بر می گردم ....

می گن که کدوم آدمی این کار و می کنه که تو انجام می دی " بدون خداحافظی بره با

سوغات بر گرده "

به قول خانم جم زاد باید از این

به بعد بهشون بگم :

مگه من آدم نیستم ... سین سه دندونه مسافرم ...لطفأ به حقوق من احترام بگذارید ...

ولی اثری نداره ...

چون این روزها در حالی در گذرند که اگر کسی حقوق هم بخواند باز هم نمی تواند به

حقوق دیگران احترام بگذارد ...

پی نوشت 2

انگارکسی گفت " هوای حوصله امشب عچیب بارانیست "

pianistsky — Sun, 24 Feb 2008 19:06:18 GMT

ای نا سروده های من...

باور کنید صبح...

پشت سیاهی این روسیاهی من است ...

باید که از سیاهی این شب گذر کنم ...

در امتداد صبح .../

دوباره پرنده و من ، آسمان بارانیست

سکوت پشت پنچره هر شب عچیب اچباریست

دوباره راوی قصه ، کسی که می خواند

حدیث دو چشمت ، نمی - که دریاییست

دوباره سئوالی که پیش می آید

چرا نمی شکند این سکوت ، غمی - که ویرانیست

دوباره صدایی در اوج می خواند

ترانه ای که کلامش ، دوباره تکراریست

دوباره دخترکی ، پرنده ای در دست

رسیده وقت پریدن ، زمان چه روئیاییست

دوباره حرف دلم ناتمام می ماند

دعا و گریه و نجوا ، همان که پنهانیست

" صدای دست ها

تو را به یاد چی می اندازد

منتظر افتتاح فاز دوم شعر باشید "

قلبم صدای نم نم باران شنیده است

بی شک صدای اوست که در من نهفته است

انگار سالهای زیادیست بی جهت

امید وصل به این دل دیوانه بسته است

از شور و مستی مرغان آسمان

حالا به من رسیده و از من گذشته است

با این ردیف و قافیه بهتر نمی شود

وقتی صدای تو در من شکسته است

با بیت های سر زده از سمت آسمان

حس می کنم که قافیه هایم خجسته است

من کوکوک ووو،کوکوک ووو، تو را شعرمی پرم

اما تمام پنجره های تو بسته است

باید که باز با تو خداحافظی کنم

آخر رسیده و قت رفتن و ماندن بهانه است

پی نوشت 1

افسوس ...

پرواز هم دیگر...

رویای آن پرنده نبود...

دانه ، دانه ...

پرهایش را چید ...

تا بر این بالش ...

خواب دیگری ببیند .../

پی نوشت 2

Yesterday , sky rain to cried the earth of shiraz /...

pianistsky — Fri, 25 Jan 2008 21:55:18 GMT

دیروز... آسمان بارید به هوای گریه.... بر خاک شیراز.../

باران یعنی که بر می گردم ...

داشتم فکر می کردم این جمله ...

چقدر آشناست که تو گفتی...

دیروز این باران بی قرار که می بارید

از متن نگاه آسمان فهمیدم خبریست که دلش این طور هوای

دیوانگی دارد...

رفیق ! بهت حق می دم که نگران باشی ... آخه منم تازه فهمیدم .../

من بی شک گنجشکی می بینم ... که کسی پاهایش را با روبان نارنجی نازکی نشان کرده ... که

از طرح های تصویب شدۀ خداوند است...

تمام نشد .../

همراه با فرشته ای که سالهاست پرواز را از یاد برده ، و بالهایش را بسته ... و تنهاست آن هم

در میان مردمانی که پرنده ها را در میان قاب مگسک های تفنگهایشان به تماشا می نشینند...

آخر استاد به چه دل خوش کرده ای ؟

دلخوشی به ماندن پرنده ای کوچک در پشت حصار شیشه ها ، می خواهی بگویی که آیین و

اعتقادات پرنده بودن را به همین سادگی از یاد برده ای...

پرنده ای که تنها با پرواز معنا می گیرد نه ماندن آن هم ...

نه ...نه...باور نمی کنم که معنای کو کو ک ووو...یا ... جیک جیکش ... را فهمیده باشی ...او

تو را می خواند که بیایی... نه خودش را که بیایید...

او دیروز بی پروا به پرواز در آمد تا تو را به پرواز در آورد " اما تو ..." آن هم در وسعت

آسمانی که سالها ست آغوشش را باز کرده بود برای چنین روزی ...

او چاره ای نداشت... آخر پرنده بود... ماندن برایش سخت و چشمانش بی تاب آسمان بارانی

بود ...فقط نشانی جایش پشت ابر ها را خواب که بودی گذاشت لای آلبوم عکس هایت تا اگر دلت

هوای بوی ابری تنش را کرد راهت بتوانی پیدایش کنی...به پاهایت روبان آبی کوچکی بست " به

رنگ زیبای آسمان " ... می دانست او هم آبی را دوست داری ...

" گنجشک تنها فرصت هماغوشی او با آسمان بود "

او چشم به راه آمدنت ... و دلخوش بود به گنجشک که با بوی ابری تنش دل کوچکت را هوایی

دستانش کند...آسمان آبی بیکران را می گویم...

می گفت اگر چه قمری نتوانست او را دل سرد کند از ماندن در میان آدمها ... اما گنجشک

کوچک خاکستری همراه با لحن آسمانیش می تواند " و این را باور داشت "

اما تو باز هم نفهمیدی که چرا آسمان گریه کرد و من آن روز را چرا به نادانی خود سپری کردم

و برایت نوشتم استاد امروز برای من روز زیبایی بود..." و تو آن را تأیید کردی "

اما نبود ...نه برای من ...نه برای شهرمان ... نه برای تو که چشم هایت از حسی غریب گر

گرفته بود...

حال فهمیدی که آسمان دارد از قول کدام عاشق سر بر دامان زمین می گرید ؟

شاید این را هم متوجه نشوی اما باور کن که چشمانم بارانیست .. همراه با بغضی که فریاد هم او

را نخواهد فهمید..." با نوشتن همین چند سطر "

و باز هم تو .../

گنجشک کوچک تویکی از همین شبها در آغوش مادرش حتمأ خواب چشم های قهوه ای الهه ی

را می بیند که بلد بود پرواز کند ... و باور داشت که اگر بخواهد پرواز کند باید چند قدم به جلو

بردارد اما ...

او برای دوستانش خواهد گفت از خاطراتش بر روی زمین و اهلی شدنش در میان

دستان فرشته ای که خود را یک دیوانه زمینی خطاب می کرد " اما خودش هم باور داشت که

دیوانه نیست " حتی زمانی را که گفتی : راستی ... می ماندی تا لااقل با هم یک عکس

یادگاری...

او خواهد گفت که صدایت را شنید اما باور داشت که تو روزی با دیدن آدرس در لای

آلبوم عکس هایت دلت هوایی می شود برای گرفتن عکس با گنجشک در دل آسمان با ژستی از

جنس رویاهای کلاسیک بر روی یک تیکه ابر سپید...

استاد یادت رفته روزی که پرنده ام را از دست داده بودم و تو آمدی و برایم نوشتی ... که اگه

می خوای پرواز کنی پس باید جسارت پرواز کردن و هم داشته باشی ... اینو تو گوشات فرو کن

پسر خوب...

و امروز این منم که تو را می خوانم آن هم نه به زبان آدمهای این ناحیه ... بلکه به

زبان ساده وشیرین پرنده ها ...کو کو ک ووو ... اگه می خوای پرواز کنی باید جسارت پرواز

کردن و هم داشته باشی ... این و تو گوششات فرو کن دختر خوب ... " استاد ارجمندم "

پی نوشت 1

تمام آرزوی یک پرنده ...

آسمانی ست ...

با ابرهای سپید ...

و دو بال برای فتح آن .../

پی نوشت 2

پرواز باز هم توقف کرد ...دیروز برای من ... و ...امروز برای تو ...تویی که ساکن شهر قصه ام هستی و می

شود گفت تنها عابر آن " و این را هیچ وقت نگفته بودمت ".../

پی نوشت 3

تو یک کاسه آب پشت سرش ریختی تا آسمان ...

آسمان آبها را به صورتت پاشید ...

تا شاید زمین نگردی ...

و تنها دل خوش باشد که بهار می آیی ...

آری...

بهاری در راه است .../

پس جا نمان...

در بهتی همیشگی که میان لبخندها وگریه هامان ناپیداست .../

تقدیم به دوست عزیزم سرکار خانم الهام جم زاد .../

Today, sky cried to kiss the earth of shiraz

pianistsky — Wed, 23 Jan 2008 22:12:18 GMT

امروز آسمان بارید به هوای بوسه بر خاک شیراز...

یک منظرۀ قشنگ پیدا شده باز.../

با این همه هاشور چه زیبا شده باز.../

بر شیشۀ خیس پنجره ... تق تق تق.../

تسبیح فرشته ها نخش وا شده باز.../

ب ... ب ...باران.../

سلام .../

گفتی برایم بنویس .../

چند سطر می نویسم که برسد به دست تو عزیز.../

بهار عزیزم امروز باز دوباره آسمان به هوای بوسه بر خاک شیراز،

مادرت الهه ی باران را بهانه کرد و آنقدر بارید که هوای دل همۀ آدمهای

کوچه و بازار هم به سهمی بارانی شد

" حتی هوای دل تنهای من... " یا خیلی ساده تر بهت بگم " بالاخره یکی

پیدا شد ما رو خیس کنه..." خدا رو شکر../

باید که می بودی و با چشمان زیبایت تماشا می کردی که برای لحظه ای

حس زیبای هنر همراه با توان قدرتمندش بر نوک انگشتانم تلنگری ...

و شروع کرد به نقاشی کردن ، نام بهار دختر آب و آیینه " دختر الهه ی

باران " دختر ...

اما این بار نه بر روی یک تکه بوم سفید نقاشی ، بلکه بر روی شیشۀ

بخار گرفتۀ ماشین که به لطف باران پدید آمده بود ، آن هم در حضور

چشمان خیرۀ دخترکی خردسال که علی رغم اسرار مادرش سرش را بی

پروا از شیشۀ عقب ماشین بیرون کرده بود

و در آخر لبخند زیبایش را به نشانۀ تأیید بر روی لب آورد و با همان

لهجۀ ناز کودکیش " آقا پسر داری اسم کیو می نویسی ؟"

انگار با خواندن این چند سطر کمی هواست پرت شده است ، آن هم به

نقطه ای دورتر از ذهن تمام آدمهای این پست ، بهتر است تو را کمی به

کودکیت ببرم شاید...

کفشهای گل گلی ... باران می بارد...زمستان...باران... مدرسه... باز

باران با ترانه ، گردش یک روز شیرین ... همکلاسی ... آلوچه ...هم

آغوشی باران و آسفالت... بارون بارونه زمینا تر میشه... واقعیت ...

کاش هیچ وفت باران قطع نشه... و دختری که آرزو می کند کاش در یک

لحظه متوقف شود.../

راستی بهارم حال مادرت الهه ی باران را پرسیده بودی آن هم ...

باید بگویمت که حالش خوب است و بارانی که می شود مثل امروز بهتر

" پس نازنینم نگرانش نباش "

به ، مثل اینکه بوی چای تازه عزیز به مشامم می خورد ، پس نازنینم ،

بهارم تا بهانه ای برای س ... س ... سلامی ب ... ب ... بدرود.../

باز هم قصه ی مان به سر رسید.../

و کلاغ این مسافر غریب در به در.../

پهنه همیشگی آسمان به زیر بال.../

می رود ، به جستجوی لانه ای .../

راست یا دروغ ،/

این کلاغ پیر غصه دار .../

تا ابد به جستجوی سرنوشت ناگریز خویش .../

در به در میان قصه هاست .../

قصه مان به سر رسید .../

آی شهرزاد قصه ها .../

بگو خانه ی کلاغ های در به در کجاست ؟/

آری.../

بهاری در راه است .../.../

پی نوشت 1

دنیا تنها یک لحظه است ، برای تمام آدمها و همان لحظه گاهی زشت و

گاهی مثل امروز زیباست " بارانی ".../

پی نوشت 2

باران می بارد و شعر سرازیر می شود از آسمان ... خدا هم شاعری را

دوست دارد .../

پی نوشت 3

من هم همیشه مانند مادرت الهه ی باران به یادت هستم بهانۀ باران .../

و اینکه خاطرات بچگی شیرینه مثل آبنبات .. کاش آبنباتش تموم نمی شد/...

.../

مرغ روحم ز تنم عزم پريدن دارد...

pianistsky — Thu, 17 Jan 2008 13:48:18 GMT

قيامت بي حسين غوغا ندارد

"شفاعت بي حسين معنا ندارد"

حسيني باش كه در محشر نگويند

" چرا پرونده ات امضاء ندارد "

مرغ روحم به نجف میل پریدن دارد

چون کبوتر دلم از شوق پریدن دارد

کاظمین و نجف و سامر و صحن حسین

خوشتر از خلد برین است که دیدن دارد

در جهان نیست سری عشق حسینش نبود

گر بود همچو سری جای بریدن دارد

خوش گلی رست به گلزار عزای شه دین

عاشقانش بشتابید که دیدن دارد

شاعرش بود محمد که وطن بود شیراز

سخنی گریه کنان گفت شنیدن دارد

دید زینب به سر نی چو سر شاه شهید

گفت یاران کمرم عزم خمیدن دارد

" یا حسین "

من دیروز با تو چقدر پرنده بودم و امروز بدون تو ... فریادی و ... دیگر هیچ

pianistsky — Thu, 27 Dec 2007 13:46:18 GMT

زمین برای من دیگر هیچ جاذبه ای ندارد ، برای او هم نداشت ،

حتی برای ستاره ای که به اون خیره بود ، اما دیگه سوئی نداره .

تمام آرزوی یک پرنده

آسمانی ست

با ابرهای سپید

و دو بال برای فتح آن ...

" پرواز توقف کرد"

وقتی فکر می کنم می بینم گرز بزرگ زندگی همیشه و بدون

هیچ مقدمه ای ، چنان محکم خورده

به سرم که هیچ گاه ضربه هاش فراموشم نمی شه .

ولی این رو هم بگم که هیچ وقت بهش اجازه ندادم که گردنم و خم کنه ، سخت بود ولی تحمل می

کردم ، شاید تحملش به خاطر حرفهای امیدوار کنندۀ عزیز جون بود که می گفت " مردیو سختی

های زندگی ، اگه جا بزنی دیگه جا زدی "

ولی حالا چی ؟

می خوام اعتراف کنم " آره : می خوام اعتراف کنم " که این بار گردنم خورد شد ، زیر ضربه

های این گرز بزرگ ، آخه تو که نمی دونی عزیز دارم چی می کشم ، بازم بگو مردیو سختی

های زندگی ،

آخه تا کی ؟

می دونی هر چقدر هم که واسم دلیل و برهان بیاره بازم میگم نه ، اصلأ انتخاب خوبی نبود ، آ

آخه یکی نیست بگه چرا اون ؟؟؟

وقتی پوکه رو دیدم متوجه شدم که از یه دو لوله کالیبر 9 شیلیک شده ، چنان پر قدرت که تیکه

ها شو نمی شد جم کرد ، تا حالا ندیده بودم کسی بتونه یه پیرسوک و اونم از فاصله 5 متری

هدف گلوله خودش قرار بده ، اونم با یه دو لوله کالیبر 9 .

وقتی به لونۀ کنار برج فکر می کنم که هنوز کامل ساخته نشده چنان بغزگلومو فشار می ده

که ...

آخ که با چه زحمتی اونو تا اینجا رسونده بود ، می خوام خودم ساختنش و تموم کنم ، ولی نمی

دونم بزاغ دهنم اون قدر چسبندگی داره که بتونه تیکه های چوب و روی هم بچسبونه .

قرار بود روز پنج شنبه با هم مسابقه بدیم ، اونم تو ارتفاع 2 هزار متری ، خیلی با هم تمرین

کرده بودیم " واسه این مسابقه "

اولین پرواز زندگیم و با اون تجربه کردم ، جملۀ زیباش هنوز تو ذهنمه " اگه می خوای پرواز

کنی باید جسارت پرواز کردن و هم داشته باشی ، این و تو گوشات فرو کن پسر خوب "

شاید جسارت پرواز کردن رو با اولین جملۀ اون به دست آوردم و حالا با رفتن اون من باز اون

جسارت و از دست دادم ، انگار که با خودش آورده بود که وقتی خواست بره با خودش ببره ،

خدائیش لذتشم با خودش بود نه بدون خودش .

اون ستارۀ سمت چپ آسمون رو می بینی ، اون و خیلی دوست داشت ولی هیچ وقت دلیل شو

نگفت " با این که این همه اصرار کردم "

هیچ وقت فکر نمی کردم یه روز بیاد که روی ستارۀ سپید آرزوهاش پارچۀ سیاه نصب کنم .

خوب که یادم اومد بهتر عصر که عزیز جون میاد برم نردبونه توی حیاط خلوتش و بگیرم واسه

نصب پارچۀ سیاه

قرار بود اگه من بردم من و ببره و تمام آسمون رو بهم نشون بده ، آخه می گفت خیلی جای

زیباییه ، ولی چه حیف ،

" قسمت نبود..."

" خدا هواشو داشته باش "

این نوشته کمی بو دارد...

pianistsky — Tue, 18 Dec 2007 15:01:18 GMT

به نظر تو فاصلۀ بین من تا نوشته هام چقدره ؟

فکرمی کنی فاصلش خیلی زیاده ؟

یا شاید فکر می کنی ...

اسام می گه ( یا به قول امروزیا استادم می گه ) هشت هزار سال نوری

ولی شما جدی نگیرید

چون بعدش می زنه زیر خنده و می گه " بازم می بینم که داره بهت بر می خوره "

باشه ، اصلأ بی خیال

بگذریم ...

من تنها 5 دقیقه ازقطار 5:30 جا مانده ام

و همچنان منتظرم ...

قطار را به اسم کوچکش صدا زدم ، دوان ، دوان

اما نشنید و رفت ...

آخر حرفهای زیادی برای گفتن داشتم .

اما باور کن مدت هاست که از این ایستگاه دیگر هیچ قطاری عبور نمی کند

چه با سوت ، چه بی سوت

و ریل ها دیگر قانون موازی بودنشان را از یاد برده اند

و هر روز ، دورتر و دورتر ، دورتر می شوند .

و شاید گفت :

دلتنگ ترو دلتنگ ترو ، دلتنگ ...

اما تو تنها مرا بنگر ، که دیگر خسته شده ام

خستۀ ، خسته

از همه چیز و از همه کس

حتی تو ...

اما نمی دانم چرا امشب احساس می کنم بیش از اندازه زیبا شده ام

پس لطفأ مرا به اسم کوچکم صدا کن

و اعتراف کن که چقدر امشب چشمانم زیباست

همین و دیگر هیچ ...

پی نوشت 1 :

شاید آن روز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درده ، گل و یاس نداشت.

باید این جور نوشت : چه شقایق باشی ، چه گل پیچک و یاس

" زندگی اجبار است ..."

پی نوشت 2 :

فکر کنم تو روابطه دوستانه با حرف زدن خیلی از سوتفاهم ها حل بشه ...

پی نوشت 3 :

یلدا پیشاپش مبارک ...

من متجانس با این زندگی نیستم و روح من در طلب موکشا است ، کسی صدای مرا می شنود …

pianistsky — Wed, 12 Dec 2007 09:08:18 GMT

من در این کویرسوخته که در آن جز فریب سراب نیست گرفتار آمده ام

و روح بی تاب من از این

عطش های ملتسب رها نمی گردد و راه خانۀ خویش را گم کرده ام ...

من ناخواسته در اینجا زندانیم

و بر حسب اتفاق نامم انسان است.

باز هم آمده ام تا سفری به خیال خود داشته باشم ...

خیال من مسیر زیادیست که زندگیم را در بیست و پنج سالگی به دوش می کشد ، بی هدف

برای کوله ای که بارش را شکسته باشد

و راه می روم ...

پیش رویم تا چشم کار می کند بیابان است و زیر پایم شنهایی که مرا می بلعند و نمادیست از

کسانی که آمدنم را سالهاست و جب به وجب اندازه می گیرند و آن را به ثبت می رسانند بر

روی پوست هایی که مار ها انداخته اند .

گرمای هوا تلاش مصرانۀ خود را برای تسخیر تمام و جودم به کار گرفته ، اما نه انگار سوی

سردی مرا نیز هموار می کند و کسی دارد آرام آرام فضا را رو به خاموشی می کشد و حکم

را به ستاره می دهد نه به خورشید .

برای لحظه ای خیره می شوم به خورشیدکه بعد از یک روز نفس گیرمی میرد در بستر افق ،

نگاهم را به ضریحش می بندم تا غروب نگردد ، و او دستانش را در آخرین لحظه تکان می

دهد و من تنها می گریم ، و لحظه ای بعد تو را می اندیشم که می گفتی غروب خورشید را

خیلی دوست داری .

همچنان به مسیر خود ادامه می دهم ، کاکتوس ها تنها نشانه هائیست که می شناسم ، اما من

کاکتوسی نکاشته ام و بدون هیچ نشانه ای پیش می روم و زمزمه می کنم زیر لب باران را و

یادش را ...

در اطرافم کسی نیست و هر چه نگاه می کنم صدائی نمی شنوم ، آخر صدائی نیست و فضا

دیگر خالی شده و ذهن من خسته تر از همیشه تنهائیش را به پرواز در آورده .

و می بینم از فراز این آسمان کویری جای پای او را ، آری من بی گمان نشانه ای می بینم ، و

فریادهایی را که از زمین به ناگاه بر می خیزد و انگار کسی دارد استخوان هایش را آب می

گیرد ترس تمام وجود آفت زده ام را فرا می خواند و من تشنگیم را در گلو حبس می کنم ،

سکوت اقتداررا می شکند برای فریاد و من نیز سقوطم را لحظه به لحظه به خاطرمی سپارم

، آخر او می گفت پرنده مردنیست ،اما انگار کسی عکس می گیرد تا زمان را یادداشت کرده

باشد .

امشب تنها شبی ست که از کویر بدم می آید و شنهایش را به یادگار نخواهم برد ، او دیگر

مرا نخواهدآرام کرد و من تنهائیم را به و حشتناک ترین شکل ممکن بر روی او بالا خواهم

آورد ، آخرعظمتش آنقدر عظیم است که نمی توان آن را بالا نیاورد .

در این وادی گسترده از شعله نور هم سراغی نیست و زمین همچنان تاریک است و برج

آسمان آذ ین شده از پولک های شیشه ای ، اما من دستم به آسمان نمی رسد .

باد دیگربه آرامی هرچه تمام تر در گور شب به خواب فرو رفته و ناپیداست و پیدا نیست ، و

من نفسهایم را آرام فرو می کشم و فکر می کنم که راهم را کسی دیگر می پیماید .

من دیگر چیزی نمی بینم ، چشمانم راباز می کنم ولی انگار گوشهایم هنوز به گفتار کمی

نزدیک است .

تو باز هم حواس مرا پرت کرده ای به نقطه ای دورتر از همیشه ، فراتر از ذهن تمام آدم

های این سیاره ، ومن سلکم را گم خواهم کرد و دیگر ردپائی نمی بینم و دور تا دورم دیگر

صدائی نیست ،

همه در خوابند و من صدائی نمی شنوم ، آخر صدائی نیست .

ولی احساس می کنم عکاس همچنان دارد خیالم را سرک می کشد و من تنها یک قدم با او

فاصله دارم ، او می خواهد بجای عکس خودش در درون خیالم پا گذارد و من آهسته به او

نزدیک می شوم و تنها سکوت ...

او تمام وجودش را بر روی دیوار جا می گذارد و من تنها به خدا نیاز دارم .